عشق زندگیت

فیلم با محوریت سوگ و تنهایی هست؛ فیلمی که بیشتر از اینکه بخواد برای غم یک راه‌حل ساده پیدا کنه، نشان میده هر آدمی به شکل خودش با فقدان کنار میاد. بعضی‌ها سعی می‌کنند به زندگی عادی برگردند، بعضی‌ها در خاطره‌ها می‌مانند و بعضی‌ها هم ترجیح میدن احساساتشان زو پنهان کنند. فیلم یادآوری می‌کند که سوگ برای همه یک مسیر مشخص و یکسان نداره و نمیشه از بیرون برای کسی تعیین کرد که باید چطور یا چقدر عزاداری کند. چیزی که در طول فیلم بیشتر از همه برایم ماند، حس تنهایی آدم‌ها بود؛ حتی وقتی دیگران اطرافشان هستند، ممکن است در تجربه‌ی سوگشان تنها بمانند. گاهی اطرافیان نمیدونند چی بگن یا چطور کمک کنند و همین فاصله، تنهایی رو پررنگ‌تر میکنه. فیلم به‌خوبی نشون میده که کنار آمدن با فقدان فقط به گذشت زمان وابسته نیست؛ آدم باید راهی پیدا کند تا با جای خالی کسی که از دست داده زندگی کند، هرچند این راه برای هر کسی فرق داره. در کل فیلم خوبی بود، اما برای من بیشتر غمگین‌کننده بود تا آرامش‌بخش. بعد از تماشایش بیشتر به این فکر کردم که چقدر ممکنه واکنش آدم‌ها به سوگ با چیزی که ما انتظار داریم فرق داشته باشه، و شاید بهتر باشد به‌جای قضاوت کردن، به اونها فرصت بدهیم با شیوه‌ی خودشان از این مرحله عبور کنند. امتیاز من به فیلم ۶ از ۱۰ اگر در مرحله‌ی عبور از سوگ هستید، دیدنش رو پیشنهاد می‌کنم؛ فقط با این انتظار که فیلم ممکن است حالتان رو کمی غمگین‌تر کند.

این فیلم اون چیزی نبود که انتظارش رو داشتم؛ البته این رو به معنای خوبش می‌گم. مارگارت کوالی واقعاً بازیگر بااستعدادیه و بقیه بازیگرها هم به‌خوبی از پس نقش‌هاشون بر اومدن. فیلم خوش‌ساخته و در لوکیشن‌های زیبایی فیلم‌برداری شده. پاتریک شوارتزنگر هم بازی خیلی خوبی داره. فیلم سنگینیه؛ صحنه‌های مربوط به دوران کرونا واقعاً دردناکن و تماشاشون آسون نیست، اما همین شدت و تلخی رو دوست داشتم، چون باعث می‌شه رنج آدم‌ها رو بیشتر حس کنی. فیلم روی من تأثیر گذاشت و من رو درگیر خودش کرد.

فیلم نه کاملاً غمگین است و نه امیدوارانهٔ سطحی

برای من کشش خاصی نداشت توی چهار مرحله دیدمش. بازیگر نقش اول زن رو دوست دارم بازیگر با استعدادی هست. ولی درکل اینش خوب بود که امید واهی نداد، نشون داد که تو میتونی با یه غم سال های سال باشی و این اشکالی نداشته باشه.