فرضیه عشق

فیلم اقتباسی از رمان پرفروش Ali Hazelwood (رمان نویس ایتالیایی- امریکایی) هست، رمانی که سال ۲۰۲۱ منتشر شد. جالب اینجاست که کتاب اولش یه فن‌فیکشن بوده و بعدها هیزل‌وود بازنویسیش کرده و تبدیلش کرده به یه عاشقانه‌ی معاصر درباره‌ی آدام و الیو. خود هیزل‌وود دکترای علوم اعصاب داره و سال‌ها تو فضای دانشگاهی کار کرده، برای همین جزئیات این دنیا اینقدر ملموس و واقعی از آب دراومده. به نظرم نقطه‌ی قوت فیلم فقط رابطه‌ی عاشقانه‌ش نیست؛ اینه که با جسارت پشت پرده‌ی فضای آکادمیک رو نشون می‌ده. استادی که با تحقیر و سخت‌گیری افراطی دانشجوها رو خرد می‌کنه، رابطه‌ی قدرت نابرابر بین استاد و دانشجوی دکترا، استفاده‌ی ابزاری از جایگاه علمی، رفتارهای تحقیرآمیز و غیرحرفه‌ای که پشت اعتبار و اسم یه چهره‌ی سرشناس پنهان می‌شه، و فشار دائمی دانشجو برای «جدی گرفته شدن»؛ به‌خصوص وقتی یه زن تو حوزه‌ای مردسالار مثل علوم تجربی کار می‌کنه. نشون دادن اینکه آسیب همیشه از آدم به‌ظاهر ترسناک نمی‌آد و گاهی از همون چهره‌ی خوش‌برخورد و محترم می‌آد، از اون لایه‌هاییه که کمتر تو ژانر رام‌کام (rom-com) می‌بینیم. خیلی از ما که تجربه‌ی دانشگاه و تحصیلات تکمیلی رو داشتیم، کلی از این موقعیت‌ها رو می‌شناسیم: از انتظارات غیرمنطقی و بی‌مرز اساتید گرفته تا حس بی‌پناهی دانشجو در برابر ساختار. اینکه یه فیلم عاشقانه‌ی سبک و سرگرم‌کننده جرئت کرده این مسائل رو وارد روایتش کنه، واقعاً جای تحسین داره و به شخصه فیلم رو دوست داشتم، و امتیاز ۷ از ۱۰ رو بهش میدم.

فیلم خیلی فرمولیکه ولی بازم چندتا لحظه‌ی بامزه و دوست‌داشتنی داره. لیلی راینهارت واقعاً خوبه و رابطه‌ش با تام بیتمن بعضی جاها جواب می‌ده، هرچند به نظرم می‌شد شیمی بینشون خیلی بیشتر باشه. در کل یه رام‌کام سبک و قابل‌دیدنه، مخصوصاً اگه با داستان‌های فیک‌دیتینگ حال کنید.

یه عاشقانه کمدی خوب در فضای آکادمیک. فکر میکنم دیدنش برای دانشجویان ارشد دکتری جالب باشه چون دقیقا همین مشکلاتی که ماها هم باهاش درگیریم اونا هم دارن. البته ما بغیر از این مشکلات مشترک، معضلات زیاد دیگری هم داریم.

یک عاشقانه جالب. کمی کنده ولی قشنگه. اون کشش بین استاد و شاگرد خیلی جالبه.

قشنگ بود

من دوست داشتم مخصوصا صحنه های فانش منو به خنده انداخت که حس خوبی بهم داد

فیلم بامزه و عاشقانه من یکمم خوابم برد